Forum Republiki Bialeńskiej

Pełna wersja: Republika Socjalistyczna Bialenii (1946-1953)
Aktualnie przeglądasz uproszczoną wersję forum. Kliknij tutaj, by zobaczyć wersję z pełnym formatowaniem.
W czasie protestów robotniczych w Omerze ożył historyczny temat Republiki Socjalistycznej Bialenii, powojennej formy państwowości bialeńskiej. Myślę, że jest to ciekawy temat, który może wywołać ciekawą dyskusję na Sali Historycznego Kawiarni Artystycznej "Kulturalna".

W grudniu 1944 roku Dreamland i Scholandia zaczęły wycofywać swoje oddziały z większości okupowanych terenów. Było to spowodowane przegranymi na wszystkich frontach Wielkiej Wojny Mikroświatowej, a w przypadku Bialenii także stratami ponoszonymi przez okupanta, które wynikały z działań zjednoczonej partyzantki.

Przez cały okres wojny działały różnego rodzaju bialeńskie rządu, od kolaboracyjnych, przez pół-niezależne monarchistyczne i niezależne autorytarne, po komunistyczne. Jednak dopiero w listopadzie 1944 roku powstał zjednoczony Bialeński Rząd Jedności Narodowej, na czele którego stanął Lord Adam Krautz. Rząd ten był uznawany przez komunistyczną partyzantkę- Zbrojny Front Ludowy, pomimo tego, że komuniści zajmowali w nim marginalną rolę.

W styczniu 1945 roku Premier Bialeńskiej Rządu Jedności Narodowej Adam Krautz podpisał pakt z Księstwem Sarmacji, co ograniczyło suwerenność Bialenii i wpuściło wojsko sarmackie na Wyspę Bialenię. Generał Zbrojnego Frontu Ludowego Kazimierz Czarniewski wyraził swój sprzeciw wobec współpracy z monarchofaszystowskim rządem Sarmacji, nie mającym poparcia społecznego.

Gdy w kwietniu 1945 roku wojska sarmackie zaczęły masowo przekraczać granicę i przejmować kontrolę nad Rządem Adam Krautza komuniści zauważyli potrzebę walki z nową okupacją. Zbrojny Front Ludowy odrodził się i przeprowadzał walkę z Książęcymi Siła Zbrojnymi, starając się równocześnie oszczędzać wszelkie wojska bialeńskie. W lipcu 1945 roku Zbrojny Front Ludowy oraz Sarmacka Armia Ludowa (kontrolująca połowę Sarmacji) podpisały pakt, na mocy którego wojska sarmackie miały zostać wygnane z Bialenii, ale w zamian po odzyskaniu niezależności kraj miał stać się republiką socjalistyczną.

8 grudnia 1945 roku po wyzwolenia Ajszaburgii z rąk KSZ powołano Rząd Ludowy z Mikołajem Kapczyńskim na czele. Sarmacka Armia Ludowa wysyłała swoim bialeńskim sojusznikom broń, lecz zgodnie z umową nie wchodziła na nienaruszalne terytorium bialeńskie. 4 stycznia sarmacki książę Mikołaj, w związku z trudną sytuacją wewnętrzną oraz ze stratami, które ponosił w Bialenii zdecydował się wycofać wojska.

Opuszczony przez sojuszników Adam Krautz zdecydował się nie poddawać. Gdy 17 stycznia Zbrojny Front Ludowy wkroczył do Wolnogradu nikt nie stawiał oporu. Bialeńscy oficerowie, wierni dotychczas Krautzowi, oddali się w niewolę. Sam Krautz uciekł drogą powietrzną do Grodziska, licząc na pomoc Księcia Mikołaja. Po wejściu w przestrzeń lotniczą Tymczasowej Sarmackiej Republiki Rad samolot ten został zestrzelony, co spotkało się z wesołym przyjęciem Bialeńczyków.

18 stycznia 1946 roku powołano Republikę Socjalistyczną Bialenii. Państwo to było niezależne, jednakże od powstania Sarmackiej Republiki Socjalistycznej w sierpniu 1947 państwa te blisko ze sobą współpracowały. Sarmacja ze względu na swoją oczywistą przewagę militarną i gospodarczą była w tym sojuszu stroną dominującą, jednak nigdy nie doszło do pogwałcenia niezależności Bialenii.

W pierwszych wyborach nie dopuszczono do kandydowania żadnych sił przeciwnych istnieniu Republiki Socjalistycznej. Wygrała Komunistyczna Partii Bialenii z wynikiem 51,3%, przed Bialeńską Partią Chłopska (23,7%), Ligą Centrolewicy (18,7%) oraz szeregiem mniejszych komitetów. W czasie pierwszej kadencji, w latach 1946-1951 Bialenia dynamicznie się rozwijała. Naród był zjednoczony wokół powojennej odbudowy kraju.  Prezydent Kapczyński był uznawany za bohatera narodowego.

Wszystko zmieniło się w czasie drugich wyborów w 1951 roku. Bialeńska Partia Ludowa, będąca przykrywką dla działania Zjednoczonego Frontu Prawicy oraz Ligi Monarchistycznej, ogłosiła swój start w wyborach. Pomimo pozwolenia na start głosili hasła antysystemowe i kontrrewolucyjne, czym narazili się na gniew Prezydenta Kapczyńskiego. W czasie wizyty Towarzysza Wandy w Wolnogradzie doszło do antykomunistycznych i antysarmackich manifestacji, które zostały stłumione przez policję. Zginęło kilkanaście osób.

Wybory ponownie wygrała Komunistyczna Partia Bialenii (46,7%) przez Ligą Centrolewicy (20%), Bialeńską Partią Ludową (19,8%) i mniejszymi, lokalnymi komitetami. Ludowcy nie uznali wyników wyborów i wywołali protesty we wszystkich większych miastach. Gdy negocjacje nie przynosiły skutku, a zniszczenia na ulicach były coraz większe, komunistyczne władze postanowiły wyprowadzić wojsko na ulicę. W wyniku starć zginęło 108 osób (w tym aż 71 demonstrantów).

Po kilkunastu dniach krwawych starć demonastranci zrezygnowali i rozeszli się do domu. Władze próbowały w dalszym ciągu promować jedność narodową i odbudowę kraju, niestety nieskutecznie. Protesty trwale podzieliły społeczeństwo.

7 czerwca 1953 roku siły prawicowe ponownie wyszły na ulice. Dwa dni później szturmem zajęli Parlament, Pałac Prezydencki i Urząd Rady Ministrów. Część wojska wypowiedziała posłuszeństwa Republice Socjalistycznej Bialenii, co zagroziło wybuchem wojny domowej. Już po pierwszych starciach zbrojnych, w których zginęło kilkadziesiąt osób, Prezydent Kapczyński podał się do dymisji. Jako powód podał chęć zapobieżenia rozlewowi krwi.

Zmuszony został do emigracji do Sarmackiej Republiki Socjalistycznej. Komuniści którzy pozostali w Bialenii poprzez swoje protesty i poparcie wojska zmusili siły kontrrewolucyjne dla wycofania się z planów restaurowania monarchii. Powołano Republikę Bialeńską, w której pierwsze wybory wygrała radykalna Narodowa Liga Prawicy.Gdy pięć lat później do władzy doszła Partia Demokratyzcna towarzysz Kapczyński powrócił do kraju i działał w ramach systemu demokratycznego, podobnie jak pozostali komuniści.
Towarzysz Mikołaj Kapczyński (1914-1998)- Prezydent Republiki Socjalistycznej Bialenii w latach 1945-1953 oraz Republiki Bialeńskiej w latach 1958-1968. Główny przywódca Socjalistycznej Bialenii, szef antymonarchistycznego rządu z 8 grudnia 1945 roku, w okresie wojny główny ideolog bialeńskiej partyzantki, zarówno komunistycznej, jak i demokratyczno-prawicowej.

Mikołaj Kapczyński urodził się w 15 sierpnia 1914 roku w Bengazi, jako syn bialeńskiego urzędnika Józefa Kapczyńskiego i bialeńsko-muzułmańskiej szwaczki Fatimy Kapczyńskiej. W latach 1921-1931 uczył się w Zespole Szkół Państwowych nr 2 w Bengazi. Był bardzo dobrym uczniem, w związku z czym w 1931 roku otrzymał stypendium na studiowanie na Uniwersytecie Bengazijskim, gdzie w 1936 roku ukończył historię, politykę zagraniczną oraz zarządzanie.

W latach 1936-1940 Mikołaj Kapczyński zaangażował się w działalność Komunistycznej Partii Bialenii. Na rok przed wybuchem wojny został posłem na Parlament Republiki Bialeńskiej, gdzie dał się poznać jako znakomity mówca, znawca wielu dziedzin i ponadpartyjny ekspert i autorytet.

W czasie wojny poseł Kapczyński publikował w legalnym "Głosie Bengazi" oraz "Tygodniku Bialeński", a także w nielegalnym "Bunkrze" i "Sztandarze Ludu". Dzięki swojej charyzmie i zdolnościom, pomimo komunistycznej przeszłości, zdołał zrobić doktorat na Uniwersytecie Wolnogradzkim. Pomimo stałej współpracy z partyzantką komunistyczną, Kapczyński wchodził w układy także z prawicową partyzantką, a nawet Armią Wielkiej Bialenii

W okresie rządów Adama Krautza, Mikołaj Kapczyński na mocy ponadpartyjnego porozumienia został wiceministrem spraw zagranicznych. Jednakże już po krótkim czasie złożył dymisję i potajemnie wyjechał do opanowanego przez Zbrojny Front Ludowy. Tam 8 grudnia został premierem Rządu Ludowego, a już w styczniu był Prezydentem Republiki Socjalistycznej Bialenii.

Prezydent Kapczyński odpowiedzialny był za dynamiczny rozwój Bialenii przez cały okres socjalizmu. Był traktowany jako bohater narodowy i ogólnonarodowy autorytet. Uległo do zmianie dopiero w latach 1951-1953, tj. w okresie prawicowych protestów i wreszcie "błękitnej rewolucji". W okresie błękitnej rewolucji Towarzysz Kapczyński zapobiegł większemu rozlewowi krwi przed swoją dymisję i emigrację do Bialenii.

Po zwycięstwie Partii Demokratycznej w 1958 roku Towarzysz Prezydent powrócił do kraju i ponownie został Prezydentem. Urząd ten sprawował przez dwie kolejne kadencji, do 1958 roku. Następnie ustąpił ze stanowiska i zajmował się swoją ulubioną dziedziną polityki- dyplomacją, będąc trzykrotnie ministrem spraw zagranicznych, ambasadorem w Sarmacji oraz ambasadorem w Scholandii.

Zmarł 19 marca 1998 roku, jako bohater narodowy.