Historia Państwa Kościelnego Rotria
#1
Autor: Severino Castiglioni

Historia Państwa Kościelnego Rotria

Część I - Pontyfikat Piusa IV - ostatnie dni przed Wielką Schizmą

Rozdział I – Śmierć Leona II

Dnia 21 sierpnia 2014 r. o godzinie 4. 39 zmarł w wyniku ostrego ataku realiozy Ojciec Święty Leon II. O tym smutnym wydarzeniu poinformował Rotryjczyków kamerling kardynał Cesare de Medici. Po tradycyjnych obrzędach wieczorem wystawiono ciało Jego Świątobliwości, a pogrzeb zaplanowano na 23 sierpnia. Śmierć Patriarchy była wielkim zaskoczeniem i wywołała ogromną rozpacz u duchownych i wiernych, zwłaszcza że Patriarcha nie tak dawno rozprawił się z masonerią, która próbowała zagrozić bezpieczeństwu Państwa Kościelnego oraz Kościoła Rotryjskiego. W dniu śmierci Leona II do Rotrii przybył Stanisław Wieniawa, później znany jako Vincenzo Oreglia di Santo Stefano, a obecnie Giovanni Battista della Popoly.

Pogrzeb Jego Świątobliwości 23 sierpnia 2014 r. sprawował Jego Eminencja Dziekan Franz Ferdinand kardynał von Habsburg-Lothringen, a konklawe zaplanowano na dzień następny. Podczas uroczystości pogrzebowych hołd zmarłemu Biskupowi Rotrii złożyli nie tylko duchowni, ale i koronowane głowy.

Rozdział II – Wybór Piusa IV

Konklawe rozpoczęło się dzień po pogrzebie. Uprawnionymi do udziału w nim byli tylko dwaj kardynałowie: Jego Eminencja Dziekan Franz Ferdinand kardynał von Habsburg-Lothringen oraz Jego Eminencja Cesare Francesco kardynał de Medici. Była to najmniejsza liczba elektorów dokonująca wyboru Patriarchy w całej historii Rotrii. W TOTO PATRIARCHA – zabawie, której wszyscy mieszkańcy Rotrii mogli typować nazwisko nowego Ojca Świętego wygrał z przewagą 5 głosów kardynał Dziekan, natomiast drugie miejsce ex aequo uzyskali kardynał Kamerling oraz biskup Pio Maria Facibeni. Biskup Facibeni wynik loterii skomentował: Bardzo ciekawe wyniki, widać, że większość z nas chce ancien régime, w pozytywnym tego słowa znaczeniu.. Konklawe trwało bardzo krótko. 24 sierpnia 2014 r. kwadrans przed 16 pojawił się biały dym, a następnie kardynał de Medici ogłosił nazwisko następcy Leona II. Biskupem Rotrii został  Ferdinand kardynał von Habsburg-Lothringen, który przybrał imię Piusa IV. W swojej pierwszej mowie wyraził chęć przywrócenia jedności i wzajemnego poszanowania w Kościele. Niestety stało się wręcz przeciwnie. Pontyfikat Piusa IV przyniósł podziały, a zakończył się rewolucją, której skutki odczuwane są do dnia dzisiejszego. Gratulacje nowemu Patriarsze zaraz po wyborze złożyli prócz Rotryjczyków także przedstawiciele Monarchii Austro – Węgier oraz Królestwa Agurii.

Po godzinie 20 dnia 29 września 2014 r. rozpoczęła się uroczysta koronacja Patriarchy Piusa IV, której jako Wikariusz Generalny i jednocześnie Kamerling dokonał Jego Eminencja Cesare kardynał de Medici. W mowie tronowej Patriarcha podkreślił chęć zachowania bezpieczeństwa wewnętrznego, umacniania przyjaźni z sojusznikami oraz doprowadzenia do rozkwitu gospodarczego. Jego Świątobliwość odznaczył także wysokimi orderami władców państw sojuszniczych m.in. Jej Królewską Mość Eleonorę I – królową Skarlandu oraz Jego Królewską Mość Piotra Konstantego Petrowicza – króla AguriiWielką Kollaną Arcychrześcijańskiego Orderu Sykstusa III. Po koronacji biskup Tommaso Domenico Mancini OFD wręczył Ojcu Świętemu swoje „Tezy” spisane w klasztorze w Fiesole, które w przyszłości miały odegrać znaczącą rolę.

Rozdział III – Początek pontyfikatu

Pontyfikat rozpoczął się spokojnie. Diakonem, a następnie prezbiterem został Stanisław Wieniawa (później zmienił nazwisko na Vincenzo Oreglia di Santo Stefano). Kreację biskupią przyjął Nicolaus Stefano Dreder, który wkrótce później został adoptowany przez królową Skarlandu i przyjął nazwisko Juan Lorenzo de León. Urząd Kamerlinga, Wikariusza Generalnego, Sekretarza Stanu oraz Wielkiego Inkwizytora sprawował Cesare kardynał de Medici. Wicekanclerzem zaś został mons. Ksawery van Berden. Kuria pracowała powoli nad nowymi ustawami – uchwalono ustawę o Gwardii Apostolskiej oraz Statut Apostolskiego Seminarium Duchownego. Pracowano nad Kodeksem karnym, który ostatecznie nigdy nie wszedł w życie.

Rozdział IV – Tezy Tommasa Manciniego

1 września 2014 r. biskup Mancini przedstawił ponownie swoje tezy, które podarował Ojcu Świętemu. Zarzucił, że Kościół Rotryjski jest zamknięty dla v – świata, nazwał go „fabryką ceremonii”, a nie ostoją chrześcijaństwa. W swoich tezach zaznaczył, że Patriarcha nie może być „więźniem Kwirynału”, a wraz z innymi duchownymi powinien być solą ziemi. Zaznaczył, że należy zwiększyć rolę kościołów lokalnych oraz zdecydowanie zwrócił się w stronę koncyliaryzmu oraz kolegialności w Kościele.

Tezy wywołały emocje wśród duchowieństwa, powrócił odwieczny problem ewangelizacji przez Kościół Rotryjski. Jego Świątobliwość uznał, że tezy naruszają postanowienia soborów (szczególnie Soboru Florenckiego I) i nałożył na Ekscelencję Manciniego karę suspensy celem przemyślenia swoich poglądów.

Tezy zrodziły dyskusję, w której pojawił się postulat zwołania soboru powszechnego celem omówienia wielu ważkich dla Kościoła problemów, m.in. poruszonych w tezach. Wielkim krytykiem polityki Piusa IV i jego poprzedników był o. Giordano Belmonte, który nazwał Kościół Titanicem płynącym wprost na górę lodową, a Patriarchę jego kapitanem. Zarzucał blokowanie Tronu Pawłowego przez dwóch kardynałów i niską kolegialność. Pius IV podniósł, że chciał zwołać sobór celem uaktualnienia Rytuału Laterańskiego. Przeciwnikiem soboru był biskup Pio Maria Facibeni, który twierdził, że i tak duchowni nie wypełniają należycie swoich obowiązków, po co zatem nakładać im nowe. Krytykował nieróbstwo w Rotrii, które zawsze się szerzyło, a i często było nagradzane. Widać to jedna z przywar naszego Kościoła.

Mimo kary suspensy biskup Mancini udzielał się nadal w mikroświecie – za granicą oraz na swoim blogu. Nazywał Ojca Świętego „tyranem na Tronie Pawłowym”, „zadufaną elitą”. 4 września 2014 r. Jego Świątobliwość wygłosił mowę, w której obłożył biskupa Tommaso Manciniego ekskomuniką za czyn z kanonu 118 i 120 Kodeksu Prawa Kanonicznego. Wyklął także ojca Giordano Belmonte, którego oskarżył o podwójną tożsamość (króla Niderlandzkiego). Obydwaj zostali uznani winnymi nieposłuszeństwa, prywaty i pychy. Jednocześnie Patriarcha wyraźnie dał do zrozumienia, że tezy nie będą podlegały dyskusji i że on jako strażnik tradycji nie może pozwolić na radykalne zmiany.

Rozdział V – Inauguracja Soboru Laterańskiego VI i wyróżnienia

21 września 2014 r. Jego Świątobliwość otworzył Sobór Laterański VI. Miał pierwotnie zająć się aktualizacją Rytuału Laterańskiego oraz uprawnieniami i obowiązkami biskupów oraz administratorów apostolskich. Pod rządami następców Piusa IV Ojcowie Soborowi omawiali tematy o wiele dalej idące.

27 września 2014 r. odbyła się uroczysta audiencja generalna Jego Świątobliwości Piusa IV. Wyróżnił on podczas niej najaktywniejszych duchownych Państwa Kościelnego Rotria. Monsignore Ksawery van Berden – Wicekanclerz został wyniesiony do godności biskupiej, biskup Giacinto Martino Mancini do godności arcybiskupiej (miało to związek z podniesieniem diecezji grodzieckiej do rangi archidiecezji), a ksiądz Vincenzo Oreglia di Santo Stefano – proboszcz mediolański został Kanonikiem Kapituły Bazyliki Laterańskiej.

Rozdział VI – Polityka zagraniczna

Pius IV umacniał dotychczasowe sojusze Państwa Kościelnego. Odwiedził Królestwo Agurii 11 września 2014 r. i podczas tej pielgrzymki ogłosił podniesienie diecezji grodzkieckiej do rangi archidiecezji. Już na samym początku pontyfikatu odznaczył Jego Królewską Mość Piotra Konstantego Petrowicza Wielką Kollaną Arcychrześcijańskiego Orderu Sykstusa III. Ojciec Święty zmienił kształt Kościoła Rotryjskiego w Rzeczpospolitej Obojga Narodów. Zniósł archidiecezję gnieźnieńską i przekształcił ją w diecezję, a także zniósł diecezję wileńską tworząc z niej prałaturę terytorialną podległą każdorazowemu Prymasowi RON.

Jego Świątobliwość był przeciwny pobytowi i pracy rotryjskich duchownych na rzecz powstałego 10 września 2014 r. Królestwa Francji i Nawarry. Dlatego opóźniona została nominacja prezbiterska Leonarda Marii della Popoly, który został adoptowany przez Ludwika I – Króla Francji i Nawarry.

Rozdział VII – Sprawy wewnętrzne

Za pontyfikatu Piusa IV czterech diakonów otrzymało nominację prezbiteriatu: Vincenzo Oreglia di Santo Stefano, Barnaba Feretti, Leonardo Mario della Popoly, Krzysztof Hans van der Ice. Kapelan Honorowy Jego Świątobliwości Ksawery van Berden został biskupem, Giacinto Martino Mancini arcybiskupem, a di Santo Stefano Kanonikiem Kapituły Bazyliki Laterańskiej.
Odpowiedz




Użytkownicy przeglądający ten wątek: 1 gości