Wystąpienie rocznicowe KEN numer 1 - Historia naszych poprzedników
#1
Maciej Kamiński - dnia: 15 Listopad 2015, 19:35:29

Jak ostatnio zaznaczyłem w zbiorze naszych danych statystycznych, przed Republiką Bialeńską istniało wiele innych form bialeńskiej państwowości. Postaram się pokrótce omówić każdą z nich – na tyle, na ile dostępne zasoby internetowe na to pozwalają.

Jako pierwsze pojawiło się Królestwo Bialenii. Założył je jako król Andrzej Swarzewski (pod swoim realnym nazwiskiem), dokładnie 24 września 2010 o godzinie 21:01:29. Stolicą był Dolnograd. Państwo to początkowo nie było ulokowane w konkretnym miejscu (dopiero 21 listopada, po sugestiach Pela Nandera, zajęło pozostającą bez opieki od sierpnia 2008 Valhallę Zachodnią). Państwo posiadało niezbyt skomplikowane forum, stronę główną oraz shoutbox. Witryna wciąż jest dostępna do normalnego czytania, ale tylko dla osób posiadających tam konto. Posiadało pięcioro obywateli, poza królem byli to: WM, sędzia, pułkownik Muminek 0, dowódca wojsk pancernych, Gerszuk, jedyny poza Swarzewskim doświadczony mikronauta, przed Bialenią działał w Gnomii i Ciprofloksji; kandydat do armii, i Kim Basinger, kobieta, artystka i kapłanka. Wszystkie obywatelstwa zostały formalnie odebrane 25 września 2011. Było także trzech nieobywateli, którzy działali – Shmitsu, zastępca króla, prokurator, burmistrz Dolnogradu, naukowiec, kapłan, generał Wojtek WWE, dowódca Wojska Królewskiego, oraz podpułkownik Gumiś Wielki, kartograf i architekt. Początkowo jedynym miastem poza Dolnogradem (w którym ulokowano elektrownie atomową),  było Kościelisko, nieaktywne zresztą. Istniała też baza wojskowa niedaleko stolicy. 27 września Bialenia wypowiedziała wojnę Sarmacji – konflikt ten formalnie trwał aż do 25 września 2011. W międzyczasie życie w kraju toczyło się normalnie – wprowadzono święta (25 września – Święto Stworzenia, oraz 22 czerwca  - Święto Królewskie), przetestowano nastrój mieszkańców (83% uznało, że jest zadowolonych z życia w Królestwie), stworzono  dwie wersje mapy, godło (przedstawiające feniksa), flagę (czerwono-biało-purpurową) i dwie wersje loga strony – aktualnie dostępne jest tylko drugie logo (http://archive.is/www.krolestwobialenii.dbv.pl), rozwijano naukę (założono Uniwersytet im. Piotra Mikołaja, z zamiarem prowadzenia trójstopniowej edukacji: wpierw ogólne obycie w mikroświecie, w tym nauczenie się dbałości o poprawny zapis, następnie nauka o v-geografii i v-geopolityce, a na końcu w konkretnych specjalizacjach – uruchomiono jedną, religijną), gospodarkę (o tym więcej w osobnym wykładzie tylko na jej temat) i religię (powstały dwa wyznania – olczyzm, zbliżona do chrześcijaństwa hierarchiczna religia, różniąca się przede wszystkim kultem bogactwa, na czele z nariepem Shmitsu, oraz babtyzm, religia przeznaczona wyłącznie dla kobiet, na czele z Kim Basinger). Niestety, aktywność już na początku października spadła niemal do zera, a do końca listopada wszyscy mieszkańcy przestali odwiedzać państwo. Później król podjął dwie próby reaktywacji państwa – we wrześniu 2011 i styczniu 2012. Nie wypaliły niestety. 22 marca 2012 przekazał władzę nad swoimi terenami Muammarowi Zjednoczonej Dżamahiriji Narodów i zapowiedział abdykację. Nigdy jednak do niej nie doszło.

Drugim organizmem państwowym, najsłabiej rozwiniętym, było Wolne Miasto Królisko, powstałe w grudniu 2010. Jedynym jego stałym mieszkańcem był Andrzej Swarzewski. Szczegółowe idee pozostały w fazie planów. Państwo nie przetrwało nawet jednego miesiąca.

Trzecie państwo to Republika Klume, z tego samego miesiąca. Podobnie jak Królisko, było to miasto-państwo, ulokowane na Valhalli Zachodniej. Miało trzech obywateli – Ryszarda Sopla (Andrzeja Swarzewskiego), prezydenta, Shmitsu, oraz Dominika Wąsowskiego (później stworzył on własne państwo, Królestwo Wolności). Do dziś zachowała się po nim jedynie flaga, dostępna na micropedii, oraz wzmianki u niezawodnego Pela Nandera. Dzięki temu wiadomo, że jeszcze w 2010 Republika objęła cały obszar dawnego Królestwa Bialeńskiego, powszechnie nazywany w sarmackim kręgu kulturowym po prostu wyspą Bialenią, a także, że istniała do września 2011, kiedy to jej obszar włączono do reaktywowanego Królestwa Bialeńskiego.

Kolejne państwo nosiło już w sobie krew powstańców marcowych. Była to powstała 22 marca 2012 Zjednoczona Dżamahirija Narodów, ze stolicą w Nowej Auterzrze, która to objęła cały obszar dawnego Cesarstwa Valhalli, oraz tereny sporne w Loardii Teutońskiej. Witryna tego państwa do dziś jest dostępna publicznie (http://dzamahirija.ubf.pl/news.php), i na pierwszy rzut oka widać mnóstwo elementów wspólnych z obecną Republiką Bialeńską – jest zerkający z góry libijski orzeł, widzimy znajome nazwiska, niebieski kolor witryny, główne miasta i tak dalej. Działaczami byli: generał Jan de Kaniewski (przywódca Powstania Marcowego, a później też ZDN, następnie MSW), major Andrzej Swarzewski (sołtys Swarzewa, dowódca armii, przewodniczący Ludowego Komitetu Politycznego, później premier), kapral Abdullah Aykm (wiceburmistrz Bengazi, potem premier), sierżant Akrypa (wówczas pod nazwiskiem Jasiński, przewodniczący Ludowego Komitetu Regionalnego, burmistrz Bengazi), Adam Martin Jasiński (brat Akrypy, burmistrz Nowego Ab’Dorstu, Minister Dziedzictwa Narodowego), Jakub Orłowski (MSZ, twórca Orłogradu i odkrywca povalhallijskiego Nilfgaardu), Abdullah Al Mazid, Ajsza Alsheri (żona Andrzeja Swarzewskiego, burmistrz Nowej Auterry), Rafael von Bosch (wicepremier), MrBlackScene (Komisarz ds. Promocji), szeregowy Abdul bin Laden (burmistrz Dolnogradu), Piter Jasiński, Adam Rockerfeler bin Sulayem. Państwo posiadało flagę i godło zapożyczone z realnej Libii, hymn (https://www.youtube.com/watch?v=b11-37Me_a4), walutę (srebrniki), konstytucję, system karny, oraz przede wszystkim doktrynę, opartą o socslawizm. Zakładała ona: brak partii politycznych, udział wszystkich obywateli w rządach (przez udział w Powszechnym Zgromadzeniu Dżamahiriji oraz Komitetach Ludowych), wolność, dbałość o dziedzictwo i historię, równość, dobro i dostatek. Jako pierwsze bialeńskie państwo ZDN nawiązała stosunki dyplomatyczne z zagranicą – z Apaczowem oraz ZSKHiW. Rozważano połączenie się z obydwoma państwami, ale projekty spaliły na panewce. Zawarty został też konkordat z Islamską Federacją. Zachowano istniejący od czasów KB szacunek dla księcia Piotra Mikołaja (nazywając jego imieniem główne miejsce spotkań). ZDN mocno dbała o kulturę, religię (Sarmacki Kościół Katolicki i Islamski Kościół Teutoński), gospodarkę, armię i komitety ludowe, jednak kosztem sportu (którym nigdy się nie zajęto, mimo prób), regionów (jedynie Bengazi dobrze się rozwinęło) i polityki na szczeblu centralnym. Obowiązywał zwyczaj zwracania się do siebie per towarzyszu. Ponadawano też tytuły bohaterów działaczom krajowym i zagranicznym. Techniczna konstrukcja witryny była identyczna, jak w przypadku Królestwa Bialeńskiego. W maju nastąpiło rozbicie społeczeństwa, spowodowane koronacją Jana de Kaniewskiego, w dniu 5 maja 2012. 21 dni później Andrzej Swarzewski ogłosił przejęcie władzy, ale nie uratowało to ZDN.

Na skutek rozbicia powstało kolejne bialeńskie państwo, Królewska Dżamahirija Narodów, także dostępne do teraz w Internecie (http://www.kdn.aaf.pl/). Działało tam jedynie kilku dawnych obywateli (Kaniewski, Orłowski, Aykm, Swarzewski, Akrypa), państwo ulokowane było jedynie na Bialenii. Państwo wytworzyło niewiele – jedynie fizyczną mapę kraju, prześmiewczy order Davida Janowskiego (dla tych, którzy nic nie osiągnęli), jedną partię (nazwa bardzo znajoma – Nasza Demokracja), dwie egzekucje. Próbowano dbać o religię i kulturę, ale niezbyt to wyszło, z braku ludzi. Ostatecznie, Kaniewski abdykował na korzyść Orłowskiego, i później został premierem. Kraj jednak wyzionął ducha; osobliwie, równocześnie z ZDN. Na samym dole do teraz straszą linki informujące o śmierci Kaddafiego.

Kolejnym krajem, odwołującym się mniej do bialeńskości, a bardziej do Powstania Marcowego, był Wolny Wolnograd, powstały we wrześniu 2012. Głównym ideologiem został tym razem Akrypa, pod imieniem Zasław. Państwo oparto na prostych zasadach (pomocniczość, demokracja, wspólnotowość, solidarność, silna władza centralna). Zebrano starą ekipę (Swarzewski, Kaniewski) i rozpoczęto działalnie. Utworzono symbolikę narodową. Wolny Wolnograd starał się też bezskutecznie o wejście do OPM. Istniało życie religijne, w postaci Kościoła rotriokatolickiego. Rozpoczęła się mozolna konstrukcja doktryny gospodarczej, dziś znanej jako Nowa Ekonomia Mikronacyjna. Z forum Apaczowa wiadomo, że państwo czasowo upadło w październiku, jednak zostało później reaktywowane. Obecnie pozostały po nim jedynie dwie witryny reklamowe, autorstwa Akrypy.

Po reaktywacji, 23 grudnia 2012 podjęto decyzję o połączeniu się ze starym partnerem politycznym, Islamską Federacją, i tak powstała Islamska Federacja Wolnego Wolnogradu, prowincja autonomiczna Apaczowa. Życie w niej skupiało się przede wszystkim na rozwoju gospodarczym (doktryna NEM została doprecyzowana) oraz religijnym (ponownie, z racji powrotu aktywnego w tej kwestii Aykma, główną religią stał się islam). Unia ta istniała przez miesiąc, po czym została nieformalnie rozbita, gdyż WW oddzielił się od IF.

I tak narodziła się Regencja Wolnego Wolnogradu, „dowodzona” przez Jana de Kaniewskiego, której działalność możemy podziwiać do teraz (http://forum-apaczowo.x-graphics.cba.pl/...board=65.0). Zdobyła tylko jednego nowego obywatela, Jaremę Wiśniowieckiego. Po raz kolejny prawo ograniczono do ustawy zasadniczej i kodeksu karnego, po czym skupiono się na rozwoju gospodarczym, wcielając w życie już ustalone zasady. Tak, Wolnogradzka Izba Wymiany nie znalazła się tam przypadkowo. Ciekawy był jednak ustrój, oparty o ordynacją większościowo-frekwencyjną. Działało to w skrócie w taki sposób, że bez poparcia większości nie można było nic zrobić. Aktywność trwała tylko kilka tygodni, do połowy lutego 2013. Później formalnie RWW dzieliła losy IF, 30 kwietnia oddzielając się od Apaczowa. Unia została zerwana 22 czerwca 2013, po upadku Islamskiej Federacji.

W miesiąc później zadecydowano o powrocie do korzeni. Tak powstała Dżamahirija Bialeńska, ze stolicą w zapomnianym już Dolnogradzie. Stan obywatelski przedstawiał się nieco lepiej: poza Swarzewski, Kaniewsk, Aykm i Akrypa, a także pojawiły się nowe twarze: doświadczony mikronauta Ali ibn Abi Talib, który stworzył funkcjonujący do dziś Zielony Kościół, oraz Elmuk Wikarde, który został burmistrzem stolicy, powiększonej o Orłograd oraz Stobard (gdzie rezydowały władze WW). Działania prowadzono z rozmachem: szybko odzyskano zajęte przez Islamski Emirat Arabski tereny dawnej ZDN (poza wyspą Fjarą), nawiązano kontakty z NUPIA, która wyewoluowała z Apaczowa, przywrócono komitetowy system prowadzenia władzy, kontynuowano rozwój gospodarki, a także dołączono do Gwardii Ludowej symboliczny oddział rycerzy. Po raz pierwszy (i jedyny) w historii miasto bialeńskie otrzymało własną stronę (zaszczytu tego doczekało się Bengazi). Niestety, i to państwo upadło, po dwóch miesiącach działalności.

A 15 listopada narodziła się Republika Bialeńska, którą wszyscy znamy i kochamy.
dr net. prawa, prof. nadzw. UB
[Obrazek: fmg07.jpg]

Najczcigodniejszy, Doskonałej Chwały, Elokwentny, Inteligentny Dzierżawca Nauk, Ocean Mądrości
Odpowiedz




Użytkownicy przeglądający ten wątek: 1 gości