Dysertacja habilitacyjna A. Swarzewskiego
#1
Moi Drodzy,
Kolejna już praca naukowa mojego autorstwa. W ostatnim czasie spotkałem się opinią, że bardziej pożyteczne od "pogoni za tytułami" byłoby zajęcie się czymś bardziej doraźnym. Nie podzielam tej opinii. Nigdy nie ma czasu w którym można powiedzieć "wszystko już zrobione, można zająć się nauką, kulturą". Każdy czas jest dobry na rozwój kulturalno-naukowy kraju. Tylko to pokolenia mikronautów zostawiają po sobie.

Liczę, że w wolnej chwili duża ilość Bialeńczyków sięgnie po moją dysertację i będzie stosować się do opisanej tutaj historii.

Miłej lektury. Smile SmileSmile

Cytat:Andrzej Swarzewski
Dysertacja habilitacyjna
„Bialeńskie ruchy komunistyczne i robotnicze”
Praca historyczna

Moje praca stanowi obszerny zbiór informacji o działających na terytorium Bialenii historycznych ruchach komunistycznyh i robotniczych. XIX oraz XX wiek pełne były robotniczych zrywów i coraz śmielszych postulatów wysuwanych przez niższe warstwy społeczeństwa.
Publikacja ta naświetli bialeńskiemu i zagranicznemu Czytelnikowi istotę bialeńskiego komunizmu, dalekiego od liberalizmu światopoglądowego, kosmopolityzmu oraz tyranii proletariatu.
W dysertacji znaleźć można wiele informacji o początkach ruchu robotniczego, wojennym komunizmie, Republice Socjalistycznej Bialenii i wybitnych postaciach bialeńskiego ruchu komunistycznego. Obok zawartych tu informacji nie będzie mógł przejść obojętnie żaden bialeński historyk XIX i XX wieku.
Temat ten jest warty omówienia szczególnie teraz, gdy w Bialenii pojawia się zainteresowanie historią i kult pracy. Dysertacja ta może stać się wskazówką dla przyszłych ruchów socjalistycznych i lewicowych w Bialenii, opisuje bowiem charakter tej strony bialeńskiej sceny politycznej i jej historię.
Swoją pracę podzieliłem na części:
1. Początki bialeńskiego komunizmu.
a) Widmo krąży po Ajszaburgii.
b) Mieczysław Filip Kamień- socjalistyczny bohater narodowy.
c) Stołeczny proletariat w XIX wieku.
d) Socjalizm arabski w Królestwie Bialenii.
2. Partyzantka komunistyczna.
a) Komunistyczne jednostki zbrojne w okresie okupacji
b) Brygada Ajszaburska Zbrojnego Frontu Ludowego- młot na monarcho faszyzm.
c) Czerwony Szeregi
3. Republika Socjalistyczna Bialenii (1946-1953)
a) Republika Socjalistyczna- ziszczenie marzeń proletariatu.
b) Prezydent Kapczyński- powojenny ojciec narodu.
c) Jakub Czarnecki- socjalistyczny ksiądz-premier
4. Podsumowanie dysertacji.

ROZDZIAŁ I
POCZĄTKI BIALEŃSKIEGO KOMUNIZMU
W okresie urbanizacji kraju i rozwoju świadomości wśród niższych warstw społecznych

a) Widmo krąży po Ajszaburgii.

Początek ajszaburgijskiego, ale także i bialeńskiego komunizmu wiąże się z Janowiczami- wielkim miastem powstałym dopiero w XVIII wieku. Zostało ono założone przez księcia Jana Alsheri, najmłodszego syna pary książęcej Księstwa Ajszaburgii- Ahmeda Alsheri i Joanny von Apfelbaum-Alsheri. Jako najmłodszy syn nie miał szans na objęcie władzy. Zrobił jednak coś znacznie większego, coś co sprawiło, że wpisał się w historię Bialenii, a szczególnie ludu bialeńskich miast, bardziej niż jego starsi bracia. Był bardzo zafascynowany przemysłem z zachodu kraju i zagranicy. Sprawiło to, że ostanowił unowocześnić księstwo, wówczas najbardziej zacofany region w kraju. Szybki napływ ludności wiejskiej sprawił, że w latach 1851-1893 miasto było drugą stolicą Księstwa Ajszaburskiego.

Oprócz Janowicz zaczął rozwijać się także cały region, który wkrótce był centrum bialeńskiego przemysłu. Miasta Ajszaburgii były coraz większymi skupiskami robotników, którzy widzieli dynamiczny rozwój swoich miast i wiedzieli, że nie mogłoby to mieć miejsca bez nich. W ten sposób narodziły się pierwsze nastroje socjalistyczne, podsycane przez pracowników najemnych obcego pochodzenia. W drugiej połowie XIX wieku zaczęły powstawać pierwsze nieoficjalne organizacje robotnicze i socjalistyczne, także wśród proletariackiej młodzieży. W jednej z nich działach Towarzysz Mieczysław Filip Kamień.

Skutkiem rozwoju ajszaburgijskich organizacji robotniczych była Wchodniobialeńska Socjalna Partia Robotnicza. Powstała ona w 1887 roku z inicjatywy 57 robotników z Janowickiej Fabryki Wagonów, 103 górników z Kopalni Złota w Ajszaburgu, 204 górników z Kopalni Węgla "Sokół" w Janowiczach i 402 pracowników fizycznych z innych miejsc pracy w Księstwie Ajszaburskim. Partia została zarejestrowana w Ajszaburgu 1 maja. Na jej czele stanął janowicki górnik Mieczysław Filip Kamień (1860-1931), który przyjął tytuł I Sekretarza WSPR-u.
Partia odpowiedzialna jest za falę strajków z 1897 roku w których udział wzięło około 11 tysięcy osób. Bialeńska gospodarka zatrzymała się wówczas na 41 dni, co zostało nazwane później Wielkim Kryzysem. Zginęło 112 protestujących i 67 przeciwników strajku (policjanci, członkowie zarządu fabryk i kopalni). Strajk odniósł jednak skutek, gdyż wprowadzono 10-dniowy dzień pracy (postulowano 8-dniowy; przed strajkiem był 12-dniowy, a czasem i dłuższy) i całkowicie wolną od pracy niedzielę.
Wzór ze skutecznego strajku chcieli wziąć robotnicy z innych części kraju, którzy rozpoczęli zrzeszanie się w związki zawodowe i niewielkie partie. W 1902 roku z inicjatywy WSPR, Zjednoczonego Bialeńskiego Związku Zawodowego, a także mniejszych związków zawodowych i partii powstała Zjednoczona Socjalistyczna Partia Bialenii "Proletariat". Wschodniobialeńska Socjalna Partia Robotnicza nie zaprzestała jednak integralnej działalności. Na czele "Proletariatu" stanął I Sekretarz WSPR-u i lider strajków Mieczysław Filip Kamień.

WSPR działał aż do całkowitego zjednoczenia komunistów w 1922 roku, przeprowadzając szereg mniejszych i większych strajków. Do największych sukcesów partii po 1897 roku należy doprowadzenie do powstania 9-godzinnego dnia pracy i 6-godzinnej soboty, stworzenie legalnych związków przy każdym zakładzie, regularne doprowadzanie do podwyższania robotnikom pensji (były jedne z najwyższych w mikroświecie) i dostęp do szkolnictwa dla dzieci z rodzin robotniczych.

b) Mieczysław Filip Kamień- socjalistyczny bohater narodowy
Towarzysz Pierwszy Sekretarz Mieczysław Filip Kamień urodził się 17 września 1860 roku w Janowiczach jako syn górnika Wiesława i szwaczki Wandy. Był wychowywany na patriotę, wroga burżuazji i socjalistę. Od piątego roku życia był uczony w domu przez babcię, byłą sekretarkę z Uniwersytetu Ajszaburskiego. Był zdolnym uczniem, szybko nauczył się czytać i liczyć. Centrum jego zainteresowań była historia i filozofia.

W 1876 roku wstąpił do organizacji Młodzież dla Bialenii, działając jednocześnie w jej nielegalnej frakcji robotniczo-socjalistycznej. Swoimi przemowami i wynikami działalności przykuł uwagę opiekunów MdB, którzy przyznali mu stypendium do liceum inteligenckiego. Napisał maturę w 1881 roku, jednakże ze względu na swoją socjalistyczną działalność został wyrzucony z Młodzieży dla Bialenii, niedopuszczony do studiów, ani żadnej pracy odpowiadającej średniemu wykształceniu.

Kilka miesięcy po maturze zatrudnił się w kopalni węgla w Janowicach, gdzie jako jedyny posiadacz średniego wykształcenia, został szybko czołowym działaczem w nielegalnym związku zawodowym. Spotykał się z wieloma socjalistami z całego regionu. W 1885 roku został przewodniczącym miejskiego związku górników, działającego półlegalnie.

W 1887 roku zebrał kilkuset robotników z Ajszaburgii i powołał Wschodniobialeńską Socjalną Partię Robotniczą. Był zdecydowanym liderem, potrafił formułować manifesty programowe, miał znajomości z czasów szkolnych na szczytach władzy Księstwa Ajszaburskiego. Doprowadził do legalnego zarejestrowania partii, prowadził kontakty z innymi tego typu ugrupowaniami w Bialenii i zagranicą.

W 1897 roku stanął na czele wielkiego strajku, w którym udział wzięło 11 tysięcy robotników w całej Wschodniej Bialenii. Pomimo nacisków ze strony innych przywódców zapobiegł wybuchowi rewolucji. Rozumiał, że wojna domowa oznaczałaby osłabienie Bialenii, a to z kolei tragiczne skutki w geopolityce. Porozumiał się z Księciem Stanisławem II Alsheri, co poskutkowało wprowadzeniem 10-dniowego dnia pracy i wolnej od pracy niedzieli.

Po skutecznym strajku stał się wzorem do naśladowania wśród wszystkich bialeńskich robotników. Bialeńscy robotnicy czuli ze sobą wielką więź, mieli także wspólnego lidera. Na skutek tego powstała Zjednoczona Socjalistyczna Partia Bialenii "Proletariat", na której czele stanął Towarzysz Kamień. Partia skutecznie dbała o dobro robotników i liczyła się wśród międzynarodowych ruchów robotniczych.

W 1922 roku, dzięki przychylności i protekcji Księcia Andrzeja Alsheri, powstała całkowicie jednolita i silna Bialeńska Partia Komunistyczna. Również tutaj, emerytowany już, Towarzysz Kamień stanął na czele. W latach 1925-1930 partia była tak dużą siłą, że wchodziła w skład Rządu Jego Królewskiej Mości. Towarzysz Kamień był wówczas Wicepremierem i Ministrem Pracy.

Mieczysław Filip zmarł 10 lutego 1931 roku w Wolnogradzie. W jego pogrzebie uczestniczyło sto tysięcy osób, reprezentanci wszystkich zakładów pracy i wszystkich zagranicznych organizacji socjalistycznych i robotniczych. Do dnia dzisiejszego Towarzysz Kamień jest głównym autorytetem wśród bialeńskich komunistów i socjalistów, a także według niektórych jednym z bialeńskich bohaterów narodowych.

c) Stołeczny proletariat w XIX wieku.

Pomimo ogromnego rozwoju przemysłowych miast w Ajszaburgii, największym bialeńskim miastem wciąż był Dolnograd (obecnie Wolnograd)- Miasto Stołeczne i Królewskie. To tutaj pracowało najwięcej robotników i mieli oni najszerszy dostęp do wpływów zagranicznych oraz prasy i edukacji.

To właśnie w stolicy powstała pierwsza komunistyczna organizacja. W 1845 roku na fali niewielkich strajków w Kopalni „Wolnograd IV” grupa bojowo nastawionych górników powołała Komunistyczne Zrzeszenie Pracowników Bialenii, na wzór podobnych stowarzyszeń działających w wielu państwach mikroświata. Jednym z warunków, i jak okazało się po latach- najważniejszym z nich, zakończenia strajku była legalizacja Zrzeszenia.
Zrzeszenie to tworzyło wiele nieformalnych związków zawodowych, które odpowiedzialne były za wszystkie ważniejsze strajki w Dolnogradzie. Z czasem włodarze miasta spostrzegli, że jest za późno na delegalizację komunistycznej organizacji, bowiem mogłoby to pociągnąć wielkie strajki i rewolucję, która nie byłaby pierwszą taką na Pollinie.

W 1885 roku podczas strajku generalnego stołecznych kolejarzy i listonoszów, w celu uspokojenia wściekłego tłumu, władze zgodziły się na rejestrację Związku Zawodowego Kolejarzy Bialeńskich i Związku Zawodowego Listonoszów Bialeńskich, które dały precedens do trwającego następnych kilkanaście lat procesu rejestracji takich związków dla wielu stołecznych, i nie tylko, grup zawodowych.

Po skutecznym strajku Wschodniobialeńskiej Socjalnej Partii Narodowej w 1897 roku, zorganizowanej przez znanego wśród bialeńskich robotników Mieczysław Filipa Kamienia- głównego bialeńskiego socjalisty, proletariat zrozumiał, że może realnie wpływać na władzę. Pod groźbą strajku generalnego zarejestrowano w Dolnogradzie Zjednoczony Bialeński Związek Zawodowy, który zjednoczył wszystkie pomniejsze związki, a także liczne osiedlowe zrzeszenia proletariackie.

Po 1897 roku wielu komunistów zasiadało w radach osiedli i dzielnic, a niektórzy nawet w Radzie Miasta Stołeczego Dolnogradu. Oprócz znanego w całej Bialenii Towarzysza Kamienia- ojca bialeńskich ruchów robotniczych, w Bialenii znaczącą osobą był Towarzysz Wincenty Kot, wiceprzewodniczący Zjednoczonego BIaleńskiego Związku Zawodowego oraz radny Rady Miasta.
W 1902 roku z inicjatywy głównie dolnogradzkich i ajszaburskich socjalistów doszło do oficjalnej rejestracji Zjednoczonej Socjalistycznej Partia Bialenii "Proletariat". Wówczas dla lewicy rozpoczęła się duża polityka. W tym czasie centrum bialeńskiego socjalizmu przeniosło się z Ajszaburga i Janowicz do Dolnogradu.


d) Socjalizm arabski w Królestwie Bialenii.
W XIX-wiecznej Bialenii socjalizm rozwijał się w niemal każdej części kraju, pod tym względem Bialenia nie różniła się od innych państw Pollinu. Jednym z najbardziej oryginalnych ruchów robotniczych był nurt bengazijski, zwany obecnie bialeńskim socjalizmem arabskim.

Bengazi było wówczas zdecydowanie najbardziej wielokulturowym miastem w całym kraju. Przenikały się tutaj różne kultury, z których najsilniejsza poza kulturą bialeńską, była kultura arabska. Po dziś dzień w Dżamahiriji Bengazijskiej i w okolicznych terenach spotkać można wielu muzułmanów i wyznawców innych religii pochodzenia arabskiego. W XIX wieku nie było inaczej, a wręcz muzułmanie wyróżniali się znacznie bardziej od pozostałych Bialeńczyków.

XIX wiek także dla tego regionu był okresem wzmożonej urbanizacji i uprzemysłowienia. Powszechny dostęp do nauki, który nie występował na taką skalę w żadnych innym regionie Bialenii, sprawiał, że robotnicy reprezentowali wysoki poziom wiedzy i kultury. Był to jeden z wyróżników tzw. socjalizmu arabskiego od pozostałych.

Pierwsza organizacja robotnicza powstała już w 1823 roku, była to Społeczna Akcja Robotników Arabskich. Akcja nie była prześladowana. Brała udział we wszystkich spotkaniach i debatach politycznych, jej działacze mogli zajmować różnego rodzaju wysokie stanowiska w regionie, Bengazi i innych miastach.

Pierwsza radykalna i stanowcza organizacja na tym terenie powstała w 1851 roku i był nią Arabski Front Pracy. Na jego czele stanął bezwyznaniowy Bialeńczyk pochodzenia arabskiego, Mustafa Kozłowski. Front organizował liczne strajki i protesty, głosił hasła komunistyczne oraz antyszlacheckie. Po pięciodniowym strajku generalnym w 1874 roku Społeczna Akcja Robotników Arabskich odcięła się całkowicie od Arabskiego Frontu Pracy, prezentując tych drugich jako niebezpiecznych radykałów.

Część muzułmanów wewnątrz Frontu tworzyło nieoficjalne frakcje radykalnie religijne- islamistyczne. Jedna z nich w 1889 roku odcięła się od macierzystej organizacji i stworzyła własny Rewolucyjny Ruch Islamski. Trzon partii był jednak niezaangażowany religijnie i narodowościowo. Bialeński socjalizm arabski głosił równość wszystkich religii, narodów i klas społecznych.

W 1900 roku Arabski Front Pracy, jak i mniejsze ruchy socjalistyczne z Bengazi stały się częścią Zjednoczonej Socjalistycznej Partia Bialenii "Proletariat". Towarzysz Mustafa Kozłowski aż do swojej śmierci w 1911 roku był czołową postacią bialeńskiego socjalizmu. W czasie Wielkiej Wojny Mikroświatowej jego wnuk był pułkownikiem Brygady Zjednoczonego Frontu Ludowego, a później czołowym politykiem Republiki Socjalistycznej Bialenii.

W latach 20. XX wieku wszyscy arabscy socjaliści stali się członkami jednolitej i zjednoczonego Komunistycznej Partii Bialenii. W organizacji tej tworzyli istniejącą aż do lat 60. Tzw. frakcję bengazijską, która kilkakrotnie przejmowała główne stanowiska w partii i rząd przez partię powoływanych.



ROZDZIAŁ II
PARTYZANTKA KOMUNISTYCZNA

a) Komunistyczne jednostki zbrojne w okresie okupacji

W okresie okupacji scholandzkiej na terytorium Bialenii działały liczne komunistyczne i robotnicze jednostki zbrojne, które obok partyzantki prawicowej były główną siłą, która wyzwoliła Bialenię spod jarzma wrogiej władzy. Trudno podać dokładną liczbę tego typu formacji. Wyróżnić można jednak trzy największe i najbardziej znaczące. Poniżej zostały one opisane.

- Zbrojny Front Ludowy to formacja wojskowa finansowana przez komunistów z zachodu mikroświata. Bogaci i działający w ukrycie dreamlandzcy komunistów wysyłali do dowódców Zbrojnego Frontu grube pieniądze, a także broń. Pomogło to w organizacji oporu i zwalczaniu krwawych rządów. Także sarmaccy partyzanci komunistyczni wspierali ZFN do czasu zainstalowania w kraju Bialeńskiej Armii Ludowej, będącej w pełni podległej władzy Grodziska.

Jednostka to powstała 7 marca 1942 roku wyniku procesu jednoczenia lewicowej partyzantki. W skład ZFN weszły m.in. Lewicowy Ruch Oporu, Armia Walki Klas, Dolnogradzka Siła Zbrojna i Bataliony Górnicze. Front walczył i rozrastał się do końca Wielkiej Wojny Mikroświatowej, prowadząc walkę z okupantem, a także w mniejszym stopniu z prawicową partyzantką. Po wojnie Front odegrał główną rolę w bialeńskiej wojnie domowej, doprowadzając do powstania Republiki Socjalistycznej Bialenii.

W 1942 roku Zbrojny Front Ludowy liczył 130 tysięcy żołnierzy, a w 1945- 150 tysięcy. W szczytowych okresach, w 1943-1944 roku ZFL liczył około dwustu tysięcy żołnierzy.

Robotniczo-Chłopska Siła Zbrojna to formacja istniejąca od końca 1941 roku do 8 maja 1943 roku, kiedy RChSZ stała się częścią Zbrojnego Frontu Ludowego. Była to najradykalniejsza jednostka komunistyczna w czasie całej wojny. Siła organizacji została wymierzona przeciwko wewnętrznym wrogom, a w mniejszym stopniu przeciwko scholandzkim najeźdźcom.
Armia ta zasłynęła ze zwalczania monarchistów, nacjonalistów i wszelkich przedwojennych wrogów politycznych. Z tego powodu RChSZ po wojnie nie była stawiana za wzór na równi z m.in. Zbrojnym Frontem Ludowym. Zbrodnie Siły Zbrojnej były powszechnie znane, jednakże dowódcy aż do końca życia twierdzili, że było to konieczne
Siła Zbrojna liczyła do pięćdziesięciu tysięcy żołnierzy, pod koniec swojego istnienia.

Bialeńska Armia Ludowa była, w porównaniu do wymienionych powyżej, niewielką formacja zainstalowaną przez sarmackich komunistów z Sarmackiej Armii Ludowej, która miała na celu zacieśnienie stosunków bialeńsko-sarmackich po wojnie, szpiegowanie na rzecz SAL i pomoc w zwalczaniu wrogów.
Armia nie przekraczała dziesięciu tysięcy żołnierzy. Pomimo tego po wojnie BAL była wzorem wierności, odwagi i poświęcenia, co według relacji świadków było faktem autentycznym.

b) Brygada Ajszaburska Zbrojnego Frontu Ludowego- młot na monarcho faszyzm.

W Ajszaburgii, na terenie obecnego Wschodniego Regionu Przemysłowego, działała najważniejsza i największa jednostka Zbrojnego Frontu Ludowego- drugiej bialeńskiej siły wojskowej w okresie okupacji, Brygada Ajszaburska.

Brygada Ajszaburska została powołana do życia już ósmego marca 1942, w drugim dniu istnienia ZFL. W jej skład wchodziły ajszaburskie oddziały Robotniczo-Chłopskiej Siły Zbrojnej, nielegalne oddziały milicji ludowej, a także cały Front Wyzwolenia Ajszaburgii.

Brygada Ajszaburska w czerwcu 1943 roku liczyła osiemdziesiąt tysięcy żołnierzy, tworząc około 40% siły całego Zbrojnego Frontu Ludowego. Wielu żołnierzy brygady nie złożyło broni także w czasie monarchofaszystowskich rządów Adama Krautza, walcząc aż do zwycięstwa, tj. powołania Socjalistycznej Republiki Bialenii.

Brygadą Ajszaburską dowodził generał Józef Kuchnowski (od 1950 roku Marszałek Bialenii), jeden z najbardziej utytułowanych dowódców w historii Bialenii. Postać Józefa Kuchnowskiego już w czasie wojny była powszechnie szanowana i uznawana nie tylko przez komunistyczne formacje, ale też przez prawicową partyzantkę i okupanta. W latach 1951-1953 marszałek był Ministrem Obrony Narodowej i wicepremierem. W okresie błękitnej rewolucji zmuszony został do wyemigrowania do Socjalistycznej Sarmacji, gdzie stał się liderem bialeńskiej emigracji, jak i wiceministrem obrony (urząd sprawował aż do upadku Republiki). Obecnie marszałek Kuchnowski jest patronem wielu bialeńskich szkół i jednostek wojskowych.

Główną bitwą Brygady była Bitwa o Ajszaburg z 17 grudnia 1944 roku. Wówczas dwudziestotysięczne oddziały Brygady Ajszaburskiej, przy wsparciu mieszkańców miasta, pokonały dwukrotnie silniejsze siły scholandzkie. Tym samym Ajszaburg został pierwszym dużym bialeńskim miastem wyzwolonym spod okupacji scholandzkiej. Generał Kuchnowski zawarł wówczas pokój ze wszystkimi działającymi w regionie siłami partyzanckimi w celu utrzymania Ajszaburga i pomocy w wyzwoleniu reszty Bialenii.

Największa powojenna akcja brygady miała miejsce 29 kwietnia 1945 roku. Wówczas Brygada Ajszaburska i niewielkie oddziały Zbrojnego Frontu Ludowego z innych stron kraju dokonały skutecznej obrony Ajszaburga przed nacierającymi oddziałami Książęcych Sił Zbrojnych z Sarmacji oraz monarchofaszystowskimi oddziałami Adama Krautza. Od początku kwietnia Zbrojny Front Narodowy w całym kraju organizował się ponownie, widząc konieczność zbrojnej obrony kraju. Gdy pod koniec miesiąca Sarmaci zaczęli docierać do Ajszaburgii, generał Kuchnowski razem ze swoimi oddziałami wkroczył do miasta i zorganizował skuteczną obronę przed Sarmatami.

Ajszaburg był jedynym wolnym bialeńskim miastem. Oddziały sarmackie omijały miasto szerokim łukiem, bojąc się otwartej walki ze zorganizowanym wojskiem. Tym samym Ajszaburg mógł prowadzić samodzielną politykę zagraniczną i dogadać z Sarmacką Armią Ludową w sprawie zasad wyzwolenia Bialenii i jej powojennych losów.
8 grudnia 1945 z Ajszaburga wyruszyły oddziały Zbrojnego Frontu Ludowego, które w ciągu kilku tygodni wyzwoliły cały kraj. W tym mieście Towarzysz Mikołaj Kapczyński powołał rząd ludowy, który dał początek przyszłej Republice Socjalistycznej Bialenii.

c) Czerwone Szeregi- młodzież w służbie Bialenii

Już od 1927 roku bialeńscy komuniści stwierdzili, że ważne jest wychowanie młodzieży sarmackiej w duchu socjalizmu i rewolucji. Powołano Czerwone Szeregi nad którymi honorowy patronat objął Towarzysz Mieczysław Filip Kamień

Początkowo Czerwone Szeregi były grupą młodych słuchaczy, którzy uczyli się podstaw ideologii socjalistycznej. Ten model Czerwonych Szeregów się nie przyjął, liczył niecałe 1000 osób. Powód przynależności do Czerwonych Szeregów był raczej powodem do wstydu wśród młodzieży, niż do dumy.

Od 1933 roku Czerwone Szeregi przeszły reformę i stały się organizacją paramilitarną. Organizacja ta organizowała różne socjalistyczne, antymonarchistyczne i antyscholandzkie marsze i protesty. Czerwone Szeregi zyskały na popularności, liczyły blisko 15 tysięcy osób. Bała się ich cała Bialenia, dlatego organizacji tej nie zdelegalizowano.

W 1939 roku Czerwone Szeregi stały się organizacją skrajnie komunistyczną, rewolucyjną i gotową do powstania antykrólewskiego, ale też do wojny, która wisiała nad Królestwem.

W chwili wybuchu Wielkiej Wojny Mikroświatowej Czerwone Szeregi liczyły około 40 tysięcy osób gotowych do walki przeciwko Scholandom i ich sojusznikom. Część z nich od razu stanęło do walki, a część wiedząc, że nadejdą czasy zaboru postanowiła przygotować Bialenię do walki w podziemiu.

Ci młodzi komuniści organizowali liczne zamachy na okupantów, a czasem nawet atakowali scholandzkie i dreamlandzkie jednostki wojskowe. Wychowawcy Czerwonych Szeregów prowadzili tajne nauczanie historii Bialenii i języka bialeńskiego.

Czerwone Szeregi przyczyniły się do zakończenia okupacji wspierając Zbrojny Front Ludowego i inne jednostki socjalistyczne walczące o wolną Bialenię.

Po odzyskaniu niepodległości Czerwone Szeregi były elitarną organizacją młodzieżową do której w szczytowym okresie czasu należało ponad 300 tysięcy osób.

ROZDZIAŁ III
REPUBLIKA SOCJALISTYCZNA BIALENII (1946-1953)
a) Republika Socjalistyczna- ziszczenie marzeń proletariatu.
W grudniu 1944 roku Dreamland i Scholandia zaczęły wycofywać swoje oddziały z większości okupowanych terenów. Było to spowodowane przegranymi na wszystkich frontach Wielkiej Wojny Mikroświatowej, a w przypadku Bialenii także stratami ponoszonymi przez okupanta, które wynikały z działań zjednoczonej partyzantki.

Przez cały okres wojny działały różnego rodzaju bialeńskie rządu, od kolaboracyjnych, przez pół-niezależne monarchistyczne i niezależne autorytarne, po komunistyczne. Jednak dopiero w listopadzie 1944 roku powstał zjednoczony Bialeński Rząd Jedności Narodowej, na czele którego stanął Lord Adam Krautz. Rząd ten był uznawany przez komunistyczną partyzantkę- Zbrojny Front Ludowy, pomimo tego, że komuniści zajmowali w nim marginalną rolę.

W styczniu 1945 roku Premier Bialeńskiej Rządu Jedności Narodowej Adam Krautz podpisał pakt z Księstwem Sarmacji, co ograniczyło suwerenność Bialenii i wpuściło wojsko sarmackie na Wyspę Bialenię. Generał Zbrojnego Frontu Ludowego Kazimierz Czarniewski wyraził swój sprzeciw wobec współpracy z monarchofaszystowskim rządem Sarmacji, nie mającym poparcia społecznego.

Gdy w kwietniu 1945 roku wojska sarmackie zaczęły masowo przekraczać granicę i przejmować kontrolę nad Rządem Adam Krautza komuniści zauważyli potrzebę walki z nową okupacją. Zbrojny Front Ludowy odrodził się i przeprowadzał walkę z Książęcymi Siła Zbrojnymi, starając się równocześnie oszczędzać wszelkie wojska bialeńskie. W lipcu 1945 roku Zbrojny Front Ludowy oraz Sarmacka Armia Ludowa (kontrolująca połowę Sarmacji) podpisały pakt, na mocy którego wojska sarmackie miały zostać wygnane z Bialenii, ale w zamian po odzyskaniu niezależności kraj miał stać się republiką socjalistyczną.

8 grudnia 1945 roku po wyzwolenia Ajszaburgii z rąk KSZ powołano Rząd Ludowy z Mikołajem Kapczyńskim na czele. Sarmacka Armia Ludowa wysyłała swoim bialeńskim sojusznikom broń, lecz zgodnie z umową nie wchodziła na nienaruszalne terytorium bialeńskie. 4 stycznia sarmacki książę Mikołaj, w związku z trudną sytuacją wewnętrzną oraz ze stratami, które ponosił w Bialenii zdecydował się wycofać wojska.

Opuszczony przez sojuszników Adam Krautz zdecydował się nie poddawać. Gdy 17 stycznia Zbrojny Front Ludowy wkroczył do Grodziska nikt nie stawiał oporu. Bialeńscy oficerowie, wierni dotychczas Krautzowi, oddali się w niewolę. Sam Krautz uciekł drogą powietrzną do Grodziska, licząc na pomoc Księcia Mikołaja. Po wejściu w przestrzeń lotniczą Tymczasowej Sarmackiej Republiki Rad samolot ten został zestrzelony, co spotkało się z wesołym przyjęciem Bialeńczyków.

18 stycznia 1946 roku powołano Republikę Socjalistyczną Bialenii. Państwo to było niezależne, jednakże od powstania Sarmackiej Republiki Socjalistycznej w sierpniu 1947 państwa te blisko ze sobą współpracowały. Sarmacja ze względu na swoją oczywistą przewagę militarną i gospodarczą była w tym sojuszu stroną dominującą, jednak nigdy nie doszło do pogwałcenia niezależności Bialenii.

W pierwszych wyborach nie dopuszczono do kandydowania żadnych sił przeciwnych istnieniu Republiki Socjalistycznej. Wygrała Komunistyczna Partii Bialenii z wynikiem 51,3%, przed Bialeńską Partią Chłopska (23,7%), Ligą Centrolewicy (18,7%) oraz szeregiem mniejszych komitetów. W czasie pierwszej kadencji, w latach 1946-1951 Bialenia dynamicznie się rozwijała. Naród był zjednoczony wokół powojennej odbudowy kraju. Prezydent Kapczyński był uznawany za bohatera narodowego.

Wszystko zmieniło się w czasie drugich wyborów w 1951 roku. Bialeńska Partia Ludowa, będąca przykrywką dla działania Zjednoczonego Frontu Prawicy oraz Ligi Monarchistycznej, ogłosiła swój start w wyborach. Pomimo pozwolenia na start głosili hasła antysystemowe i kontrrewolucyjne, czym narazili się na gniew Prezydenta Kapczyńskiego. W czasie wizyty Towarzysza Wandy w Wolnogradzie doszło do antykomunistycznych i antysarmackich manifestacji, które zostały stłumione przez policję. Zginęło kilkanaście osób.

Wybory ponownie wygrała Komunistyczna Partia Bialenii (46,7%) przez Ligą Centrolewicy (20%), Bialeńską Partią Ludową (19,8%) i mniejszymi, lokalnymi komitetami. Ludowcy nie uznali wyników wyborów i wywołali protesty we wszystkich większych miastach. Gdy negocjacje nie przynosiły skutku, a zniszczenia na ulicach były coraz większe, komunistyczne władze postanowiły wyprowadzić wojsko na ulicę. W wyniku starć zginęło 108 osób (w tym aż 71 demonstrantów).

Po kilkunastu dniach krwawych starć demonastranci zrezygnowali i rozeszli się do domu. Władze próbowały w dalszym ciągu promować jedność narodową i odbudowę kraju, niestety nieskutecznie. Protesty trwale podzieliły społeczeństwo.

7 czerwca 1953 roku siły prawicowe ponownie wyszły na ulice. Dwa dni później szturmem zajęli Parlament, Pałac Prezydencki i Urząd Rady Ministrów. Część wojska wypowiedziała posłuszeństwa Republice Socjalistycznej Bialenii, co zagroziło wybuchem wojny domowej. Już po pierwszych starciach zbrojnych, w których zginęło kilkadziesiąt osób, Prezydent Kapczyński podał się do dymisji. Jako powód podał chęć zapobieżenia rozlewowi krwi.

Zmuszony został do emigracji do Sarmackiej Republiki Socjalistycznej. Komuniści którzy pozostali w Bialenii poprzez swoje protesty i poparcie wojska zmusili siły kontrrewolucyjne dla wycofania się z planów restaurowania monarchii. Powołano Republikę Bialeńską, w której pierwsze wybory wygrała radykalna Narodowa Liga Prawicy.Gdy pięć lat później do władzy doszła Partia Demokratyzcna towarzysz Kapczyński powrócił do kraju i działał w ramach systemu demokratycznego, podobnie jak pozostali komuniści.
b) Prezydent Kapczyński- powojenny ojciec narodu.
Towarzysz Mikołaj Kapczyński (1914-1998)- Prezydent Republiki Socjalistycznej Bialenii w latach 1945-1953 oraz Republiki Bialeńskiej w latach 1958-1968. Główny przywódca Socjalistycznej Bialenii, szef antymonarchistycznego rządu z 8 grudnia 1945 roku, w okresie wojny główny ideolog bialeńskiej partyzantki, zarówno komunistycznej, jak i demokratyczno-prawicowej.

Mikołaj Kapczyński urodził się w 15 sierpnia 1914 roku w Bengazi, jako syn bialeńskiego urzędnika Józefa Kapczyńskiego i bialeńsko-muzułmańskiej szwaczki Fatimy Kapczyńskiej. W latach 1921-1931 uczył się w Zespole Szkół Państwowych nr 2 w Bengazi. Był bardzo dobrym uczniem, w związku z czym w 1931 roku otrzymał stypendium na studiowanie na Uniwersytecie Bengazijskim, gdzie w 1936 roku ukończył historię, politykę zagraniczną oraz zarządzanie.

W latach 1936-1940 Mikołaj Kapczyński zaangażował się w działalność Komunistycznej Partii Bialenii. Na rok przed wybuchem wojny został posłem na Parlament Republiki Bialeńskiej, gdzie dał się poznać jako znakomity mówca, znawca wielu dziedzin i ponadpartyjny ekspert i autorytet.

W czasie wojny poseł Kapczyński publikował w legalnym "Głosie Bengazi" oraz "Tygodniku Bialeński", a także w nielegalnym "Bunkrze" i "Sztandarze Ludu". Dzięki swojej charyzmie i zdolnościom, pomimo komunistycznej przeszłości, zdołał zrobić doktorat na Uniwersytecie Wolnogradzkim. Pomimo stałej współpracy z partyzantką komunistyczną, Kapczyński wchodził w układy także z prawicową partyzantką, a nawet Armią Wielkiej Bialenii

W okresie rządów Adama Krautza, Mikołaj Kapczyński na mocy ponadpartyjnego porozumienia został wiceministrem spraw zagranicznych. Jednakże już po krótkim czasie złożył dymisję i potajemnie wyjechał do opanowanego przez Zbrojny Front Ludowy. Tam 8 grudnia został premierem Rządu Ludowego, a już w styczniu był Prezydentem Republiki Socjalistycznej Bialenii.

Prezydent Kapczyński odpowiedzialny był za dynamiczny rozwój Bialenii przez cały okres socjalizmu. Był traktowany jako bohater narodowy i ogólnonarodowy autorytet. Uległo do zmianie dopiero w latach 1951-1953, tj. w okresie prawicowych protestów i wreszcie "błękitnej rewolucji". W okresie błękitnej rewolucji Towarzysz Kapczyński zapobiegł większemu rozlewowi krwi przed swoją dymisję i emigrację do Bialenii.

Po zwycięstwie Partii Demokratycznej w 1958 roku Towarzysz Prezydent powrócił do kraju i ponownie został Prezydentem. Urząd ten sprawował przez dwie kolejne kadencji, do 1958 roku. Następnie ustąpił ze stanowiska i zajmował się swoją ulubioną dziedziną polityki- dyplomacją, będąc trzykrotnie ministrem spraw zagranicznych, ambasadorem w Sarmacji oraz ambasadorem w Scholandii.

Zmarł 19 marca 1998 roku, jako bohater narodowy.

c) Jakub Czarnecki- socjalistyczny ksiądz-premier

Jakub Czarnecki urodził się 4 kwietnia 1904 roku w Księstwie Wschodniej Anatolii, w bialeńskojęzycznej rodzinie chłopskiej. W czasie nauki w szkole parafialnej dał się poznać jako zdolny uczeń i wysłany został do miejskiej szkoły w celu kontynuowania nauki. W 1921 roku wstąpił do Seminarium Duchownego w Wolnogradzie. W okresie młodości czytał wiele dzieł socjalistycznych, co było jednym z czynników sprawiających, że pomimo migracji do stolicy wciąż czuł się chłopem. W 1924 roku stał się członkiem Katolickiego Stronnictwa Ludowego.

Po zakończeniu nauki w seminarium w 1927 roku pełnił posługę w jednej z niewielkich parafii pod Wolnogradem. Był aktywnym uczestnikiem życia społecznego, w swoich kazaniach starał się łączyć chrześcijaństwo z socjalizmem, odrzucając równocześnie marksizm kulturowy. W 1930 roku, pomimo protestów konserwatywnych kapłanów, stał się członkiem Komunistycznej Partii Bialenii, będąc tam głównych reprezentantem frakcji religijnej i narodowej.

W 1938 roku został proboszczem w jednej z parafii tzw. głębokiego Polesia, będąc równocześnie przewodniczącym tamtejszych struktur KPB. W chwili wybuchu Wielkiej Wojny Mikroświatowej był jednym z założycieli niewielkiego, tysiącosobowego Frontu Chłopskiego. 17 grudnia 1941 roku formacja ta stała się częścią Robotniczo-Chłopskiej Siły Zbrojnej, w której major Czarnecki został natychmiastowo głównych kapelanem.

Kapelan major brał udział w wielu bitwach przeciwko Scholandom, także na froncie sarmackim. Był natomiast przeciwko zwalczania jakichkolwiek Bialeńczyków. Proponował raczej nawracanie ich na ludowe chrześcijaństwo.

8 maja 1943 roku, w czasie zjednoczenia RChSZ ze Zbrojnym Frontem Ludowym, także kapelan major przeszedł do tej formacji i również tam był czołowym kapelanem i ideologiem. Podziemne publikacje Czarneckiego były czytane także po prawej stronie partyzantki, a nawet wśród żołnierzy Armii Wielkiej Bialenii. Pomimo nieprzychylnych głosów ze strony hierarchów kościelnych związanych głównie z prawicą, wielu kapłanów wspierało misję partyzanckiego kapłana.

Gdy na przełomie 1944 i 1945 roku wojska scholandzkie zaczęły opuszczać Bialenię, ksiądz Czarnecki był zwolennikiem ponadpartyjnego porozumienia mającego na celu umocnienie Bialenii i odbudowę po ciężkiej wojnie. On sam podjął wówczas służbę duszpasterską w rządowej kaplicy w Wolnogradzie. Znał osobiście Lorda Adama Krautza, co jednak nie wpłynęło na poglądy żadnego z nich.

W czasie sarmackiej „inwazji”- jak określał to sam ksiądz- w kwietniu 1945 roku, Jakub Czarnecki wystąpił z Kościoła Rotriokatolickiego, z powodu jego wsparcia dla monarchofaszystowskich rządów sprawowanych z Grodziska. Wyjechał do niezależnej od Krautza i Sarmatów, Ajszaburgii i tam 8 grudnia 1945, po wyzwoleniu całej Ajszaburgii z rąk Książęcych Sił Zbrojnach, został Ministrem Wyznać Religijnych i Oświaty w Rządzie Ludowym Towarzysza Kapczyńskiego.

18 stycznia 1946 roku, tj. w dniu powstania Republiki Socjalistycznej Bialenii, Czarnecki został członkiem Kapłańskiego Bractwa Odrodzenia Chrześcijańskiego. Został przywrócony do Bialeńskiego Kościoła Narodowego, uważającego się za kontynuatora przedwojennego katolicyzmu.

W pierwszych wyborach był „dwójką” na listach Komunistycznej Partii Bialenii w okręgu stołecznym. Dostał się do Parlamentu, gdzie stanął na czele Komisji ds. Wyznań i Religii. Początkowo nie objął żadnego resortu, jednakże już w 1947 roku został Ministrem Edukacji, a już rok później Premierem, w miejsce zmarłego Janusza Pawlaka.

Rząd Jakuba Czarneckiego był uważany przez wielu komunistów, głównie z zagranicy, za zbyt religijny i nacjonalistyczny. Pomimo tego cieszył się społecznym poparciem wśród większości obywateli. Rząd przetrwał do końca kadencji, jednakże po pierwszy antykomunistycznych demonstracjach ksiądz Czarnecki postanowił nie brać udziału w wyborach w 1951 roku.

Lata 1951-1953 dawny partyzancki kapelan spędził na karierze naukowej. Został doktorem habilitowanym. Pisał także liczne artykuły, które zostały uznane za najważniejsze manifesty ideowe narodowego komunizmu i socjalizmu chrześcijańskiego w Bialenii.

W czasie „błękitnej rewolucji” w 1953 roku, ksiądz doktor potępił demonstracje i burzenie powojennego ładu. Pomimo tego po zwycięstwie prawicy, w odróżnieniu od innych tak znaczących polityków komunistycznych, Czarnecki nie został aresztowany. Był jednym z najważniejszych przeciwników restauracji Królestwa Bialenii.
Po ’53 roku kontynuował karierę naukową i dziennikarską. W 1956 roku został profesorem. Napisał wiele ważnych artykułów, będących najważniejszymi dokumentami bialeńskiego nacjonalizmu i chrześcijaństwa. Wciąż pozostał wierny swoim socjalistycznym ideom. Działał w organizacjach kombatanckich.

Gdy w 1958 roku Prezydent Kapczyński powrócił do władzy w sposób demokratyczny, Czarnecki postanowił ponownie zaangażować się w politykę. Przez pięć lat był wiceministrem kultury w rządzie. W 1963 roku wystartował z list Bialeńskiego Ruchu Socjalistycznego, który po wyborach wszedł w koalicję z
centrolewicowymi Demokratami. W rządzie tym został Ministrem Spraw Wewnętrznych oraz Wicepremierem.
Ksiądz profesor podpułkownik prowadził skuteczną politykę, która w dużej mierze nadała Bialenii, trwający po dziś dzień, stan. Oprócz tego prowadził politykę socjalną i pro-pracowniczą. Był popierany przez niemal wszystkie strony polityczne. W 1967 roku przekonał Parlament do wprowadzenia prezydenckiego systemu rządów.

W latach 1968-1973 pełnił urząd wiceprezydenta, kontynuując zaczęte przez siebie reformy. Po zakończeniu kadencji przeszedł na emeryturę. Zmarł 8 maja 1985 roku. W pogrzebie tego wybitnego i niezwykłego księdza wzięło udział kilkaset tysięcy osób z całego świata. Idee narodowo-socjalistyczne wciąż żywe są w państwie bialeńskim. Książka „Święta Bialenia Ludu Bożego” wydana miesiąc przed śmiercią profesora stała się elementarzem wielu Bialeńczyków wyznających przeróżne idee.

ROZDZIAŁ IV
PODSUMOWANIE DYSERTACJI

Podsumowując, komunizm i ruchy robotnicze są jedną z najciekawszych dziedzin historii. Napisałem wiele, aczkolwiek wciąż wiele pozostało do napisania. Praca to z całą pewnością będzie przydatna Bialeńczykom i zagranicznym przyjaciołom zainteresowanym naszą historią. Każdy historyk, który będzie chciał napisać cokolwiek o Republice Socjalistycznej Bialenii, lewicowej partyzantce z czasów Wielkiej Wojny Mikroświatowej oraz przedwojennych ruchach robotniczych, będzie musiał zapoznać się z tą publikacją.

Jak pokazała ta dysertacja, ruch socjalistyczny był i jest bardzo niejednolity. Daleka droga od bialeńskiego socjalizmu arabskiego, do ateistycznego i internacjonalnego komunizmu Towarzysza Kamienia. Także daleko droga od klasycznej wizji socjalizmu Towarzysz Prezydenta Kapczyńskiego, do chrześcijańskiego narodowego komunizmu księdza profesora Czarneckiego.

Pomimo oceny komunizmu każdy musi stwierdzić, że bez Zbrojnego Frontu Ludowego, walki z monarchofaszystowskim rządem Krautza, dzieła odbudowy towarzyszy Kapczyńskiego i Czarneckiego, Bialenia nie byłaby dziś tym samym, niepodległym i silnym państwem.

Kończąc swoją publikację, chciałbym zapowiedzieć, że w miarę możliwości będę zainteresowany pomocą przy rozwijaniu tego tematu, poprzez prace naukowe innych Bialeńczyków i nie tylko. Jest jeszcze wiele do napisania, w historii tak naprawdę nigdy nie da się powiedzieć wszystkiego i ostatecznie. I to jest właśnie piękne w tej dziedzinie nauki. Dziękuję wszystkim tym, którzy dotarli do końca tej dysertacji i liczę, że nie uważacie tego czasu za zmarnowany. Proszę o dalsze rozwijanie tego tematu, ponieważ nie został on wyczerpany całkowicie, choć napisane zostało wiele.
N.N
Odpowiedz
#2
Bardzo dobrze napisane, mam temat dla twojej książki profesorskiej - Ruchy demokratyczno-kapitalistyczne w I w. Bialenii. Big Grin Big GrinBig Grin Nota bene, ja piszę licencjat z polityki zagranicznej, ale magisterka obowiązkowo ciemna strona socjalizmu.
/-/ Konstanty Jerzy wielki kniaź Michalski
Immanuel Kartografii Tamostosowanej
Rednacz Gazety Bialeńskiej
Odpowiedz
#3
Dziękuję bardzo za ocenę. Smile SmileSmile Na książkę profesorską jeszcze nie mam jeszcze pomysłu, najpierw trochę odpocznę po dysertacji. ;-)

Cytat:Nota bene, ja piszę licencjat z polityki zagranicznej, ale magisterka obowiązkowo ciemna strona socjalizmu.
Powodzenia! Smile SmileSmile
N.N
Odpowiedz




Użytkownicy przeglądający ten wątek: 1 gości