Ćwiczenia “Orbita-2016” – Republika Bialeńska Przeskocz do treści

Ćwiczenia “Orbita-2016”

W dniu dzisiejszym rozpoczęły się pierwsze kompleksowe ćwiczenia Korpusu Kosmicznego Sił Powietrznych RB. Związane jest to z wcieleniem do służby nowych jednostek i przygotowaniem Korpusu do osiągnięcia pełnej gotowości bojowej.
W ćwiczeniach biorą udział wszystkie jednostki i cały sprzęt należący do Korpusu Kosmicznego, w tym oba statki kosmiczne ("Andrzej Swarzewski" i "Maciej Kamiński" - ten drugi oficjalnie przyjęty do służby w dniu dzisiejszym), obie wojskowe stacje kosmiczne (w tym druga nowo wcielona do służby) oraz już skompletowane w pełni eskadry myśliwców kosmicznych oraz uniwersalnych samolotów kosmicznych.

Elementy realizowane podczas 1 dnia ćwiczeń:

1. Praca bojowa obu współpracujących ze sobą stacji kosmicznych.
2. Operowanie myśliwców i samolotów kosmicznych w oparciu o stacje kosmiczne.
3. Wynoszenie na LPO klucza lekkich myśliwców kosmicznych za pomocą rakiety nośnej.
4. Przechwytywanie i niszczenie celów w przestrzeni kosmicznej przez myśliwce.
5. Eskortowanie samolotów kosmicznych przez myśliwce.
6. Operowanie myśliwców z pokładów statków kosmicznych.

PRACA BOJOWA STACJI KOSMICZNYCH

Obecnie po uruchomieniu drugiej stacji kosmicznej Korpus Kosmiczny posiada możliwość operowania siłami kosmicznymi na orbitach nad całym Pollinem.

Stacja kosmiczna nr 1 (1. Baza orbitalna Sił Powietrznych RB) znajduje się bowiem na orbicie równikowej, natomiast stacja kosmiczna nr 2 (2. Baza orbitalna Sił Powietrznych RB) na orbicie biegunowej. Daje to możliwość szybkiego dotarcia bazowanych tam myśliwców kosmicznych w zasadzie na każdą orbitę wokół Pollinu w celu przechwycenia celu i likwidacji zagrożeń.

stacja1-3.png

1. Baza orbitalna Sił Powietrznych RB.

stacja2-2.png

2. Baza orbitalna Sił Powietrznych RB.

WYNOSZENIE MYŚLIWCÓW NA LPO ZA POMOCĄ RAKIETY NOŚNIEJ

System tej został opracowany w celu zwiększenia możliwości działania myśliwców kosmicznych. Dotychczas start na orbitę obywał się z naziemnego pasa startowego, co powodowało duże zużycie paliwa i mocno ograniczało dalsze możliwości operowania na orbicie, szczególnie gdy w grę wchodziły orbity wysokie. W zasadzie myśliwiec po starcie poziomym mógł przechwycić cel na niskiej orbicie i miał niewielki zapas paliwa na ewentualne manewry pościgowe. W celu dalszych działań musiał połączyć się ze stacją lub statkiem kosmicznym by uzupełnić paliwo.

Niedawno opracowana, uniwersalna rakieta nośna o przeznaczeniu zarówno cywilnym, jak i wojskowym ma możliwość wynoszenia na niską orbitę (LPO) dużych i ciężkich ładunków oraz różnorodnych pojazdów. Może wynosić jednocześnie dwa uniwersalne samoloty kosmiczne lub cztery lekkie myśliwce kosmiczne.

W ramach ćwiczeń testowano wynoszenie czterech myśliwców LMK-1 na niską orbitę po starcie z kosmodromu BAK (Korpus Kosmiczny nie posiada jeszcze własnego kosmodromu), a następnie przechwytywanie celów na różnych orbitach oraz manewry pościgowe na orbicie.

energia1.png

Rakieta nośna wraz z myśliwcami na stanowisku startowym.

energia2.png

energia3.png

Start do lotu na orbitę.

energia4.png

energia6.png

Rakieta z ładunkiem w fazie wznoszenia.

energia7.png

Koniec pracy silników pomocniczych i ich odłączenie.

energia8.png

Kontynuacja lotu przy użyciu silników głównych.

energia9.png

Koniec pracy silnika...

energia11.png

energia15.png

energia18.png

szyk2.png

... zwolnienie myśliwców i formowanie szyku bojowego.

PRZECHWYTYWANIE I NISZCZENIE CELÓW NA ORBICIE POLLINU

Piloci klucza wyniesionego na LPO ćwiczyli przechwytywania i niszczenie celów na orbicie za pomocą działem pokładowych.
Zagadnienie przechwytywania celów na orbicie jest wbrew temu co serwują nam filmy Sci-fi zagadnieniem bardzo złożonym, gdyż zarówno pojazdy, jak i ich cele działają pod znaczącym wpływem siły grawitacji planety. Nie można więc poruszać się wprost do celu, tak jak to się odbywa w atmosferze - przechwycenie składa się z dwóch elementów:

- zajęcia przez myśliwiec orbity w tej samej płaszczyźnie co cel.

- pościgu za celem wykorzystując odpowiednie ukształtowanie zgranej orbity, a co za tym idzie prędkości myśliwca.

Samo przechwytywanie celów orbitalnych jest bardzo zbliżone do działania polegającego na połączeniu dwóch obiektów na orbicie, przy czym wymaga zbliżenia na odległość umożliwiającą skuteczne użycie uzbrojenia pokładowego.

Po starcie i przyjęciu szyku bojowego piloci myśliwców rozpoczęli ćwiczenia w zmianie orbity i pościgu za celem orbitalnym. Myśliwce działały w parach gdzie na przemian jeden z nich symulował cel do przechwycenia, a drugi dokonywał jego przechwycenia. Po czym trenowano zajmowanie pozycji w szyku i kontynuacje lotu w parach.

Trening przechwytywania i działania na orbicie.

szyk1.png

szyk3.png

Klucz myśliwców LMK-1 podczas lotu w szyku bojowym.

szyk5.png

szyk6.png

Wyjście z szyku w celu zmiany płaszczyzny orbity.

szyk7.png

szyk8.png

Przechwytywanie celu na orbicie.

manewry3.png

manewry1.png

manewry2.png

Trening w zajmowaniu pozycji w szyku.

Po przećwiczeniu tych elementów nastąpił trening z użyciem uzbrojenia... Jako cele ćwiczebne posłużyły opróżnione zbiorniki paliwa, które normalnie są kierowane do atmosfery (w celu spalenia się w niej i "niezaśmiecania" przestrzeni kosmicznej), a tym razem zostały skierowane na odpowiednie orbity wokół Pollinu i służyły za cele dla myśliwców.

Niszczenie celów za pomocą broni pokładowej LMK-1.

przechw1.png

Myśliwiec zbliżający się do celu pozorowanego (wykorzystany zbiornik paliwa).

Strz.png

Strzelanie z działek elektromagnetycznych 55mm.

Strz1.png

Strz2.png

Cel1.png

Cel2.png

Niszczenie celów na orbicie.

OPEROWANIE POJAZDÓW KOSMICZNYCH ZE STACJI ORBITALNYCH I DZIAŁANIA ESKORTOWE.

W toku tej części ćwiczeń piloci myśliwców kosmicznych i uniwersalnych samolotów kosmicznych ćwiczyli procedury dokowania do stacji kosmicznych oraz rozłączania pojazdów od stacji. Następnie dokonywano przelotów pomiędzy stacjami kosmicznymi, co ze względu na różnicę orbit obu stacji jest zagadnieniem dość złożonym.

ciwczenia 0.png

USK-2 po odłączeniu od stacji kosmicznej.

ciwczenia 1.png

Oddokowanie myśliwca LMK-1.

Podczas przelotów ćwiczono zagadnienia eskortowania samolotów kosmicznych przez myśliwce, co dało też okazję pilotom na przećwiczenie precyzyjnych manewrów zbliżania pojazdów.

ciwczenia 3.png

ciwczenia 4.png

ciwczenia 2.png

Trening manewrów zbliżeniowych i eskortowanie samolotu kosmicznego przez dwa myśliwce.

Na zakończenie ćwiczono również manewry szybkiego zejścia z orbity i przygotowania do wejścia w atmosferę Pollinu.

ciwczenia 5.png

LMK-1 po odłączeniu od stacji kosmicznej podczas szybkiego zejścia z orbity.

ciwczenia 8.png

Na niskiej orbicie, z której po włączeniu silników hamujących nastąpiłoby wejście w atmosferę.

OPEROWANIE MYŚLIWCÓW Z POKŁADU STATKÓW KOSMICZNYCH.

Myśliwce kosmiczne działają na orbicie Pollinu głównie w oparciu o stacje kosmiczne oraz ewentualnie po szybkim starcie z lotniska na powierzchni lub po wyniesieniu w przestrzeń za pomocą rakiety nośnej. Jednak korpus kosmiczny przygotowuje się również do działania poza orbitą Pollinu, w zakresie całego układu słonecznego.

Do transportu myśliwców w "głęboki kosmos" i na orbity innych ciał niebieskich służą obecnie statki kosmiczne typu "Eksplorator", przygotowywane przy okazji do zbliżającej się wyprawy w okolice Gigasa.

Statki te mają cywilny rodowód i są bardziej statkami badawczymi niż bojowymi. Dotychczas nie były nawet uzbrojone - baterię działek elektromagnetyczny (takich samych jak na LMK-1) zamontowano pod przednią sekcją kadłuba dopiero bezpośrednio przed ćwiczeniami. Ich możliwości przenoszenia pojazdów są ograniczone do jednego doku w ładowni (dotychczas przewożono tam tylko uniwersalne samoloty kosmiczne) oraz do dwóch doków na górnej części kadłuba.

Aby rozbudować możliwości transportu myśliwców opracowano moduł (zmodernizowany moduł cywilnej stacji kosmicznej BSS) umieszczany w ładowni statku kosmicznego, do którego to można zadokować trzy lekkie myśliwce kosmiczne. Tym samym jeden statek kosmiczny może transportować cztery myśliwce (czyli cały klucz), bo czwarty myśliwiec jest dokowany do doku nr 3 w tylnej części kadłuba. Co prawda w tym przypadku nie ma w ładowni miejsca na samolot kosmiczny (pełniący rolę promu, dla rzadko wchodzących w atmosferę statków kosmicznych), ale może on być zadokowany do doku nr 2 (w centralnej sekcji kadłuba statku), gdyż podczas lotu w przestrzeni kosmicznej (próżni) kształt całości pojazdu nie ma znaczenia.

System zamontowano testowo na statku kosmicznym "Andrzej Swarzewski" - gdzie piloci myśliwców testowali dokowanie i rozłączanie swoich maszyn.

spacecarrier1.png

System dokowania trzech myśliwców w ładowni "Andrzeja Swarzewskiego".

spacecarrier4.png

Uwolnienie myśliwca LMK-1.

spacecarrier56.png

LMK-1 manewrujący obok statku kosmicznego.

Natomiast na nowym statku kosmicznym "Maciej Kamiński" piloci ćwiczyli operowanie z doków zewnętrznych.

AS i LMK1.png

Myśliwiec po odłączeniu od doku nr 2.

MK-2.png

MK-10.png

Trening manewrów w pobliżu statku kosmicznego.